Ο όγδοος μήνας του χρόνου, ο μήνας της Παναγιάς & των διακοπών για τους περισσότερους Έλληνες. Έχει 31 ημέρες και είναι ο αντίστοιχος του έκτου μήνα του παλαιού ημερολογίου, που ονομαζόταν Sextilis. Ονομάστηκε Αύγουστος προς τιμή του Οκταβιανού μετά την απονομή του τίτλου από τη ρωμαϊκή Σύγκλητο. Πριν από την επικράτηση του ρωμαϊκού Ιουλιανού ημερολογίου, αντίστοιχος μήνας στο αθηναϊκό ημερολόγιο ήταν ο Μεταγειτνεών. Είναι από τους πιο ζεστούς μήνες του χρόνου και ο λαός του έχει δώσει και άλλα ονόματα, όπως Πεντεφάς ή Πενταφάς, Συκολόγος (λόγω της συγκομιδής των σύκων), Δριμάρης, Τραπεζοφόρος και Διπλοχέστης (λόγω της αφθονίας των καρπών). Στα βυζαντινά χρόνια το έτος τελείωνε στις 31 Αυγούστου και πρωτοχρονιά ήταν η 1η Σεπτεμβρίου. Γι` αυτό η τελευταία μέρα του Αυγούστου λέγεται και Κλειδοχρονιά.
ΕΡΓΑΣΙΕΣ:
Συνεχίζεται το αλώνισμα (ανάλογα την περιοχή).
Προς το τέλος του μήνα καίγονται οι καλαμιές.
Αρχίζει ο τρύγος (ανάλογα την περιοχή) & λιάσιμο στ' αλώνια.
Μάζεμα καλαμποκιού, αρμάθιασμα & ξήρανση αυτού.
Μάζεμα σκόρδων & κρεμμυδιών.
Σπορά καρότων, σπανακιού & μαρουλόσπορου.
Μεταφορά κυψελών στο πεύκο.
Καθάρισμα βαρελιών, ασκιών, αντλιών & σκευών για την αποθήκευση του κρασιού.
ΕΘΙΜΑ-ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ:
Οι πρώτες έξι ή δώδεκα μέρες του Αυγούστου, κατά τη δεισιδαιμονική αντίληψη, οι ΔΡΊΜΕΣ (εξ ου και Δριμάρης), είναι επικίνδυνες, κι όποιος λούζεται σ' αυτές ή πλένει ρούχα, κινδυνεύει να πάθει κακό ο ίδιος, στην πρώτη περίπτωση ή να καταστραφούν τα ρούχα, στη δεύτερη. Κι όπως εκδιώκονται με τον αγιασμό οι καλικάντζαροι, έτσι ξορκίζουν και τις δρίμες με αγίασμα από την ακολουθία της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα (6/8).
Επίσης οι ημέρες αυτές λέγονται και «μερομήνια», αφού αυτές τις ημέρες γίνονται προγνώσεις για τον καιρό της χρονιάς.
Η ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: Μία νηστεία που την τηρούσαν με μεγάλη ευλάβεια.
Στο Ζαγόρι Ηπείρου, «πρωί-πρωί, πριν βάλουν τίποτα στο στόμα των, τρώγουν κόκκινα κράνα (ήταν γνωστό αντιπυρετικό τότε), για να είναι γεροί όλο το χρόνο».
Με το γάλα που δεν κατανάλωναν την περίοδο της νηστείας, έφτιαχναν τραχανάδες, χυλοπίτες κ.ά.
Την 1η Αυγούστου, σε διάφορα μέρη της πατρίδας μας, συνήθιζαν να πλένουν τα χάλκινα σκεύη & να προσφέρουν σταφύλια, σύκα και ελιές σ' όσους δεν είχαν για να φάνε εκείνη την ημέρα.
Την 6η Αυγούστου (Μεταμόρφωση του Σωτήρα) έφερναν στην εκκλησία κι ευλογούσαν τα πρώτα σταφύλια, με ειδική ευχή. Κατόπιν τα μοίραζαν στο εκκλησίασμα.
ΦΑΝΟΥΡΟΠΙΤΕΣ (27/8). Είναι πίτες (τάματα) που κάνουν οι πιστοί προς τιμή του Αγ. Φανουρίου, που γιορτάζει εκείνη την ημέρα, άπαξ ή 3 Σάββατα συνεχόμενα, ζητώντας απ' τον άγιο να τους φανερώσει κάτι που έχασαν ή κάτι που προσδοκούν (π.χ. οι ανύπαντρες κοπέλες στην Κρήτη, να τους φανερώσει έναν καλό γαμπρό).
Η Φανουρόπιτα παρασκευάζεται με 9 λογιών υλικά: αλεύρι, νερό, ζάχαρη, καρύδια, κανελογαρύφαλλα, λάδι, ξύσματα πορτοκαλόφλουδας, χυμό πορτοκαλιού ή λεμονιού, σταφίδες και αλάτι.
ΝΗΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΥ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΤΗ (29/8). Προστάτης από την ελονοσία.
ΓΙΟΡΤΕΣ:
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΑ (6/8). Μια φωταυγής καταδήλωση, με αποδέκτη κάθε ανθρώπινο ον.
Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (15/8). Θεωρείται το Πάσχα του καλοκαιριού. Η κορυφαία εορτή της πιο οικείας μορφής στον χριστιανικό λατρευτικό κύκλο, σ' όλη την Ελλάδα με επίκεντρο το ναό της Παναγίας στο νησί της Τήνου.
ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ:
«Αύγουστε, καλέ μου μήνα, να 'σουν δυο φορές το χρόνο!».
«Αύγουστε, τραπεζοφάη, να 'σουν τρεις βολές τον χρόνο».
«Από Αύγουστο χειμώνα κι από Μάρτη καλοκαίρι».
«Επάτησεν ο Αύγουστος η άκρη του χειμώνα, παύει ο φτωχός το δειλινό κι ο άρχοντας τον ύπνο».
«Του Αυγούστου οι δρίμες στα πανιά (σκώρος) και του Μαρτιού στα ξύλα (σαράκι)».
«Κάθε πράγμα στον καιρό του κι ο κολιός τον Αύγουστο».
«Καλός ο ήλιος του Μαγιού, του Αυγούστου το φεγγάρι».
«Της Αγίας Μαρίνας ρόγα και τ' Άη Λιος σταφύλι και της Παναγιάς τον Αύγουστο, γεμάτο το κοφίνι».
«Αν ίσως βρέξει ο τρυγητής, χαρά στον τυροκόμο».
«Από Μάρτη πουκάμισο κι από Αύγουστο σεγκούνι».
«Τον Αύγουστο τον χαίρεται, όπ' έχει να τρυγήσει».
http://users.sch.gr/vaxtsavanis/page5.html
Η ίδρυση του ανάγεται στους Βυζαντινούς χρόνους και την ονομασία του οφείλει εις τον ομόνυμον βυζαντινόν χωροδεσπότην (ΒΛΑΧΙΏΤΗ)΅.Η θέση του ήτο το σημερινό Παλιοβλαχιώτη και τη διαλεξαν οι κάτοικοι διότι ήταν πλεονεκτική α)είχε άφθονα πηγαία ύδατα β)απο εκεί διήρχετο η κεντρική οδός Σπάρτης Μον/σιας δια Γραμμούσης -Μυρτιάς γ)ήταν μακριά της πεδιάδας όπου ενδημούσε η επάρατος τότε ελονοσία. Εδέχθη τον εποικισμόν των Αλβανών όπως δείχνουν τα τοπωνύμια (ταβέρνιζα-ντούκιζα-μπάλκιζα κλπ)Τα σύνορα του ήταν τα εξής:απο ασπρόχωμα έως το αλώνι το Μιχελέικο, εις τας μεριχάς,εις τα μελίσσια του Γιαννάκη του Μιχέλου,εις τον παλαιόν βορόν του χωρίου, εις την μάνδραν του κεμίζου, εις τον λινόν του ρουφογελά, εις την μερίκενα,εις τις μουριές του Αχμέτ,εις το παλαιόχανον,το περιβόλι εις του μεμήση, εις την αγίαν Κυριακήν , εις το ντεντέικο περιβόλι, εις του φασουλά,εις τη βάγια,εις του Αλεποχωρίου τη χούνη,εις το κεφάρι και σμίγει πάλι εις το ασπρόχωμα.Εχει γη 20.000 στρέμματα .2.000στρέματα δια αμπελώνες σταφίδας,συκέας και μουριάς.Τους τελευταίους χρόνους δούλευον 60 ζευγάρια τα περισσότερα των Γερακιτών. Το ήμιση εκ του όλου της γης είναι ιδιοκτησια των Γερακιτών του μοναστηρίου της Ελώνης και και λοιπών.Σπίτια εντοπίων 68,Γερακιτών 36 σύνολον 102.Ολα εκάησαν απο τον Ιμπραήμ.Αλλά απο τον Ιμπραήμ το 1825 εκάησαν ακόμη και τα σιτηρά και τα δένδρα.Επίσης συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι: Ζωίτσα Αντώνη,Τζανέτος Κοντογιάννης,Αναστάσιος υιός Σίσηπα,Αναστασούλα Σίσηπα,Αναστασούλα Χρήστου Σίσηπα,επειδή δεν πρόφθασαν να φύγουν στα ορεινά.Εις τους νοτίους πρόποδας του λόφου Προφήτης Ηλίας υπήρχε το ονομαστό βυζαντινό μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου. Επι τοιχογραφίας του Αγίου Γεωργίου φέροντος επι της ασπίδος αστέρα εν μέσω ημισελήνου υπήρχεν η επιγραφή ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΑΣΟΡΙΤΗΣ.Επίσης υπεράνω της θύρας του ιερού του ναίσκου Αγίου Νικολάου η εξής επιγραφή εις στίχους τριμέτρους ιαμβικούς ΚΤΗΤΟΡΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΤΟΥΔΕ CΩΤΕΡ ΚΩ (ΝC)Τ(Α)ΝΤ(ΙΝΩ) ΠΑΡΑCΧΕ ΛΥCΙΝ ΠΤΑΙCΜΑΤΩΝ.
